ساعت پنج صبح تو اون سرمای نیشابور، ریختن مون پایین. صدای وهمناک سگی از دوردست بود و یه آسمون صاف ِ پرستاره، همه ش صحنه ی به قتل رسیدن عطار میومد تو ذهنم ... ره میخانه و مسجد کدام است / که هر دو بر من مسکین حرام است / نه در مسجد گذارندم که رند است / نه در میخانه کین خمار خام است ... فکر این که تا ساعاتی دیگه بزرگترین عشق زندگی مو می بینم برام بیشتر شبیه یه خواب قشنگ بود ... تموم تنم از تنگی ِ جا درد می کرد، احساس رضایت می کردم شاید چون نمایشنامه ای که می خواستم اختصاصا برای خود ِ خودش بنویسم بالاخره دیشب ساعت دوازده تموم شده بود، این اولین و آخرین باری شد که همچین کاری کردم. حالا دفترچه ی قهوه ای رنگ کوچیکمو نگاه می کنم، اولش نوشتم: "تقدیم به آنانکه عشق را می فهمند"، حالم بده٬ خیلی هم بده، قرار بود یه روزی همه ی این نوشته ها رو ازم بگیره، روزی که دیگه شوهرش واسه ی ساده ترین چیزا نزنه استخوناشو خرد کنه، روزی که ما مال همدیگه باشیم و من تموم اون چیزایی که از بچگی ازش دریغ شده بود رو با نوازش موهاش بهش برگردونم، افسوس که ... بگذریم یه تکه از نمایشنامه ی "آبی ِ سیال" رو براتون می نویسم:

زن: ... روح من دست نیافتنی و در عین حال کاملا دست یافتنی است و اما احساس من ... آن نیز درک ناشدنی و در عین حال کاملا درک شدنی است.

مرد: (برایش دست می زند) خوبه - خوبه - حس ِ کلامت بدون نقص و کامله - فکر می کنم که دیگه به حداکثر نفوذ رسیده ولی حرکاتت نه ...